her gün bileklerimi kesiyorum.
hayatım boyunca visual arts dalında tek bir eser verememiş, insan vücudu üzerine geyik kafası akımını anlayamamış, ne bileyim spiritual evrenlerde gezmemiş olsam da bu çemkirmeme, yada bulaşmama, yada daha güzeli dalga geçmeme engel değil. di.
ta ki bugüne kadar,
(şimdi böyle çok heyecanlı insanları etkileyici bir giriş cümlesi yazdım mı- yazdım - afferim lan)
bilen bilir, sağlıksız bir insanım. haftada bir sinüzitim azar (öyle ki artık banyo yaptığım günler evden çıkmıyorum), başım ağrır (şimdi olmaz, başım ağrıyor triplerinden bağımsız, alakasız), pms den zaten 12 yaşımdan beri çekiyorum (ama benimki yaklaşık 14 gün falan sürüyor), yediğim dokunur, rüzgar vurur, ateşim çıkar, başım döner, yani bunlar arıtk beni vurmuyor. bunu yaşam tarzım olarak kabullendim. karmaya inanıyor, bunun karmanın bir sonucu olduğuna ise kendimi inandırıyorum. ama niye, ben insanlara birileriyle birlikte çemkirirken hep karma bana vuruyor, en kötü niyetli, en puşt ben miyim sorularına cevap bulamamanın ezikliği içerisindeyim. (bunu yeliz ve benden başka okuyan birisi varsa ve cevap verebilirse, teşekkürler) (of hala hikayeye girememiş olmak- anlatmak vazgeçmek, rezillikler rok!)
doktorumun bana “apandisit olabilir, meraklanma, ergenlik çağında çok görülür” demesi ise şu blog da yazı yazmamın ne kadar isabetli olduğunun göstergesi olsa gerek.
sevgiler,
s.
